Weźmy równanie 4+x=7. Mało pojętny uczeń nie wie, jak dobrać się do wartości x, chociaż ten wynik już "siedzi" w równaniu, tyle że ukryty przed jego zamglonym okiem i "sam" się ukaże po dokonaniu elementarnego przekształcenia. Spytajmy zatem, jako prawdziwi herezjarchowie, czy aby nie jest tak samo z Naturą? Czy materia nie ma aby czasem "wpisanych w siebie" wszystkich swoich potencjalnych przekształceń (więc np. tego, że możliwa jest budowa gwiazd, kwantolotów, maszyn do szycia, róż, jedwabników i komet)? Wtedy, wziąwszy podstawową cegiełkę Natury, atom wodoru, można by z niego "wywieść dedukcyjnie" wszystkie te możliwości (skromnie zaczynając od możliwości syntezy wszystkich stu pierwiastków, a kończąc na możliwości budowania układów trylion razy bardziej uduchowionych od człowieka).
Może tylko dziś potrzebne są teorie i modele zjawisk. Może zapytany, mędrzec z innej planety wręczyłby nam w milczeniu strzep leżącej na ziemi, starej zelówki, dając do zrozumienia, że wszystką prawdę Wszechświata da się wyczytać z tego kawałka materii?
– Stanisław Lem, Summa Technologiae
|
– Traktuj to jako zmiany fazowe, które opisują przejścia miedzy stanem stałym, ciekłym a gazowym – rzekł Pernak. – Prawa dla gazów sprawdzają się tylko w pewnym ograniczonym zakresie. Jeśli będziesz próbował ekstrapolować je zbyt daleko, otrzymasz zwariowane wyniki, w rodzaju objętości osiągającej wartość zerową, i tak dalej. W rzeczywistości nie może to nastąpić, ponieważ gaz przechodzi w ciecz, zanim osiągnie tą granicę. A wtedy następują zachowania inne jakościowo, z nowymi własnymi prawami. [...]
Ewolucja jest nieustannym procesem wynurzania się układów bardziej uporządkowanych i skomplikowanych z prostszych, na zasadzie serii faz następujacych po sobie. Najpierw była ewolucja fizyczna, następnie atomowa, później chemiczna, później biologiczna, jeszcze później zwierzęca, na koniec ludzka, a teraz mamy do czynienia z ewolucją społeczeństw ludzkich. Podczas każdej fazy pojawiają się nowe stosunki i właściwości, które można wyrazić tylko w kontekście tego wyższego poziomu, nie można zaś wyrażeniami, dotyczącymi procesów działających na niższych szczeblach ewolucji. [...] sposoby działania ludzi i ich uczucia nie mogą być opisane wyrażeniami dotyczącymi związków chemicznych, z jakich są zbudowani. Molekuła DNA to o wiele więcej, niż wiązka nie zorganizowanych ładunków walencyjnych. Sposób, w jaki jest zorganizowana stwarza jej własne prawa. [...] Masz do czynienia ze wstępującą hierarchią rosnących poziomów komplikacji. Na każdym poziomie pojawiają się nowe powiązania i znaczenia, które są funkcją samego poziomu i w ogóle nie istnieją na poziomach niższych. Na przykład w alfabecie jest dwadzieścia sześć liter. Jedna litera zawiera mało informacji, ale jeśli uporządkować litery w słowa, liczba rzeczy, które można nimi opisać, wypełni cały słownik. Jeśli zaś ułożysz słowa w zdania, zdania w akapity, i tak dalej, aż do całej książki, osiąga się różnorodność praktycznie nieskończoną i można przekazać całą treść, jakiej się zapragnie. A przecież wszystkie książki kiedykolwiek napisane po angielsku, zawierają tylko te same dwadzieścia sześć liter.
– James P. Hogan: Najazd z Przeszłości
|
Dla Parksów hiperprzestrzeń nie była
kolejnym wymiarem geometrycznym. Była zupełnie innym poziomem bytu.
Jeśli wyróżnić materię, informację i ideę, to hiperprzestrzeń stanowiła
dla Parksów jeszcze pierwotniejsze tworzywo niż materia. Jak to zrozumieć?
Tylko przez aproksymacjÄ™. Informacja to uporzÄ…dkowana materia. Odpowiednio
dobrane plamy farby drukarskiej na papierze. Rowki wyryte w kamiennych
blokach i odciśnięte na glinianych tabliczkach. Atomy znajdujące się
we właściwym stanie pobudzenia, spełniające funkcję elementów logicznych
w nanokomputerach. Idea to byt wyższego rzędu – uporządkowana informacja.
To teoria naukowa. Wizja religijna. Świadomość.
Parksowie twierdzili, że hiperprzestrzeń jest bytem pierwotniejszym
wobec materii, że uporządkowanie hiperprzestrzeni tworzy materię. I
wychodzÄ…c z takiego paradygmatu naukowego stworzyli urzÄ…dzenia zdolne
wykorzystywać obszary osobliwości.
Jednak przyjęcie parksańskiego założenia niosło ze sobą poważne konsekwencje.
na każdym poziomie bytów zachodzi proces ewolucji, powstawania nowych
tworów. Pierwotna materia po wielkim wybuchu przekształciła się w dziesiątki
pierwiastków, utworzyła skomplikowane struktury – nieorganiczne i żywe.
Ponieważ zaś informacja to uporządkowanie materii, nietrudno było dojść
do wniosku, że zmieniając materię można sterować światem informacji.
Wystarczy dopisać na kartce kilka liter, by list nabrał innego znaczenia.
Wystarczy zmienić stan kilku atomów we wnętrzu komputera, by sfałszować
wyprowadzone przezeń wyniki obliczeń. I tak dalej. Zmieniając informację
można z kolei manipulować ideami. Te pojawiają się, rozwijają i giną
na skutek zaistnienia pewnych danych, potwierdzenia lub zakwestionowania
wyników eksperymentów.
Jeśli więc hiperprzestrzeń to byt pierwotniejszy od materii, to manipulując
nią można zmieniać fizyczny kształt naszej rzeczywistości. I Korgardzi,
istoty międzyprzestrzenne, robią to. Tak jak my dowolnie programujący
świat informacyjnych istot we wnętrzu komputera albo sterujący losami
bohaterów na kartach książki czy holoprojekcji.
Wedle Parksów Korgardzi są forpocztą istot z pierwotniejszego wymiaru
bytów. Mogą tu generować wszystko, czego chcą, zmieniać i zamazywać.
A martwa materia i wszystkie żywe istoty wszechświata są dla nich swoistymi
programami, zbiorami danych, które można przekształcać i likwidować.
Analogia pochodząca z ludzkiego świata była prosta i leżała w zasięgu
ręki. Wszak Sieć Mózgów to wszechświat informacji – martwą materię tworzą
bazy danych, role żywych istot spełniają programy, a psychoidami tego
kosmosu są Inteligencje Sieciowe. Jednak człowiek, programista, istota
z wyższego poziomu bytu – materii – może dostać się do tego świata,
sterować nim, a nawet zniszczyć. Wprowadzić do niego swoje programy,
tak jak Korgardzi wprowadzali do naszego kosmosu swoje rakiety i broń.
Likwidować różne obiekty informacyjnego kosmosu przez ich skasowanie
czy rozbicie za pomocą wirusów – tak jak Korgardzi niszczyli ludzkie
miasta. [...]
Kiedy po raz pierwszy Daniel zapoznał się z tymi interpretacjami korgardzkiej
inwazji, wydały mu się zabawne, groteskowe. Potem jednak uświadomił
sobie, że nie powstały one na podstawie wierzeń kolejnej zwariowanej
sekty religijnej, ale opierały się na paradygmatach parksańskiej nauki.
Paradygmatach, które skutecznie poprowadziły tę rasę ku eksploracji
kosmosu i korzystania z hiperprzejść. Tak samo jak ludzi z ich teoriami.
Mogą więc to być wyjaśnienia równie dobre, co i ludzkie.
– Tomasz Kołodziejczak, Schwytany w światła
|
|
