W świecie idei, myśli, przekonań, i systemów społecznych politycznych i religijnych ma miejsce dobór naturalny. Przetrwają te idee, narody, religie, które są najbardziej żywotne i najskuteczniej się rozprzestrzenią - terytorialnie i ilościowo.
Przetrwa ten system myślowy, który pozwoli swoim nosicielom lepiej, skuteczniej walczyć o przestrzeń, zasoby. Niestety nie ma w tym nic ze szlachetności, jedynei dobór naturalny. Albo inaczej - ze szlachetności jest tyle ile włożą do tego procesu świadome jego jednostki.

   Propaganda - to termin, którego pierwsze udokumentowane użycie w XVII wieku. Wtedy ówczesny papierz Grzegorz XV założył biuro propagandowe, którego celem było nakłanianie ludzi do przyjmowania nauki Kościoła Rzymskokatolickiego.
   Początkowo propaganda była rozymiana jako rozpowszechnianie stronniczych poglądów i idei przy pomocy najczęściej kłamstwa i podstępów. Współcześnie znaczenie słowa propaganda objęło także sugestię i wywieranie wpływu przez manipulację symbolami i z wykorzystaniem mechanizmów psychologicznych. Celem nowoczesnej propagandy jest nie informowanie i oświecanie, ale przekonywanie mas do określonej idei lub zachowań.

Państwa, narody, grupy religijne należy uznać za istyty żywe wyższego rzędu, dla których poszczególni ludzie są elementami w podobny sposób w jaki komórki stanowią budulec tkanek, narządów i w końcu całego organizmu. Specjalizacja zadań w obrębie społeczeństwa jest z gruntu analogiczna do tego co dzieje się w organizmie biologicznym.

Wszystkie te byty są niszą, w której żyją, ewoluują i rozprzestrzeniają się memy i idee. Środowiskiem życia idei są umysły żywych ludzi, ale także w szerszym sensie - całe społeczeństwa.
Pojedynczy człowiek, czy też lepiej: indywiduum, nie jest istotnym czynnikiem i podmiotem w przeobrażeniach obyczajów, etyki, polityki. Jest to w tym sensie, że jest tylko nośnikiem idei, które sobie zracjonalizował, uznał za słuszne i własne.

 

Wszystkie te zjawiska zachodzą na poziomie rzeczywistości innym niż ten, w którym przyzyczailiśmy się myśleć na codzień. Nasze nawyki myślowe, perspektywa osobista, nie pozwala nam myśleć poprawnie o sposobie zachowania, relacjach, i regułach z jakimi wzajemnie wpływają na siebie idee.
Widzimy rozmaite zjawiska społeczne: sprawę aborcji, sprawę łapówek czy cokolwiek innego i wydaje nam się, że jest to Rzeczywistość. Nic bardziej mylnego.

- Widzimy tylko to, co jest przydatne/interesujące z naszej ograniczonej perspektywy społecznej, finansowej, światopoglądowej,
Przykład: zawodowy kierowca autobusu nie jest w stanie wyliczyć konsekwencji sformułowania ogólnej teorii względności Einsteina.

- nie widzimy tych aspektów sprawy, które nie zostały nam należycie naświetlone
Przykład: możemy poprzeć system wolnego rynku pozwoleniami na emisję ditlenku węgla nie zdając sobie sprawy, że tym samym zgadzamy się na nałożenie bezpośredniego podatku Unii Europejskiej na producentów energii, a kwestia szkodliwości emisji CO2 jest niezwykle kontrowersyjna i bynajmniej nie udowodniona.

- poprzez uwarunkowania nabyte w procesie wychowania, nie widzimy tych aspektów, które mogłyby zaszkodzić naszym nauczycielom, lub ludziom, którzy wywierają na nas ukryty wpływ
Przykład: osoba karana laniem w dzieciństwie uzna, że taki system jest słuszny i konieczny dla prawidłowego rozwoju dziecka.

Innymi słowy, która jest popychana przez siły które są światem i rzeczywistością, a których nazwanie przekracza możliwości opisania językiem potocznym i często wykracza poza możliwości pojmowania danej osoby.

	Oko widzi tylko to, co umysł gotowy jest przyjąć.		Your eyes see only what your mind is prepared to comprehend.
			你的眼睛只看得到那些你的心裡已準備好要去理解的東西。
-- Henri Bergson

 

I tu jest pułapka - jeśli mamy kłopoty z opisaniem czegoś, to zazwyczaj przestajemy o tym myśleć, koncentrujemy się na czymś innym, bądź naciągamy nazwę jakiegoś innego zjawiska na to, czego pojąć nie jesteśmy władni. Najczęściej jednak pozwalamy, aby wytyczne działania formułowali za nas inni.

Aby w miarę poprawnie analizować to, co dzieje się w polityce, etyce, rozumieć strukturę wszelkich debat publicznych, należy pamiętać o poniższym:

1. Nie ma prawd absolutnych, które funkcjonują zawsze i wszędzie. Są tylko modele które lepiej lub gorzej pasują do danej sytuacji. Ludzie nadają nazwy modelom, a odbiorcy traktują to jako nazwy określające konkretne zdarzenia.

	- Traktuj to jako zmiany fazowe, które opisują przejścia miedzy stanem stałym, ciekłym a gazowym - rzekł Pernak. - Prawa dla gazów sprawdzają się tylko w pewnym ograniczonym zakresie. Jeśli będziesz próbował ekstrapolować je zbyt daleko, otrzymasz zwariowane wyniki, w rodzaju objętości osiągającej wartość zerową, i tak dalej. W rzeczywistości nie może to nastąpić, ponieważ gaz przechodzi w ciecz, zanim osiągnie tą granicę. A wtedy następują zachowania inne jakościowo, z nowymi własnymi prawami. [...]
- James P. Hogan

 

2. Powyższe dotyczy także czasu ważności jakiejś prawdy.Prawda może być absolutna, ale nie dla jakiejś wyidealizowanej okoliczności, nie dla całej grupy zdarzeń, tylko dla POJEDYNCZEGO zdarzenia.

Tworzenie nazw, a raczej ufanie nazwom, jest wielkim błędem.

1. Jakieś zjawisko otrzymuje swoją nazwę
2. Nazwa staje się nie tylko "drogowskazem" ale i zacznie nieść w sobie określone skojarzenia i konotacje.
3. Zjawisko zmienia się pod wpływem wewnętrznych przemian bądź wpływu środowiska.
4. Efekt: pierwotne zjawisko zanikło, a nazwa nadal oznacza dla nas nie jego obecny stan, ale stan pierwotny, nie mający nic wspólnego z aktualnym stanem spraw.

Przykład: wolny rynek w ekonomii. We współczesnej sytuacji rynkowej taki rynek nie istnieje - bowiem każda ingerencja państwa sprawia, że już nie jest wolny na mocy samej definicji.

 

3. Prawdziwość bądź fałszywość przypisywać należy nie zdaniu, ale wypowiedzeniu tego zdania.

Wystarczy prosty przykład: Zdanie "Jest jasno" prawdziwie oddaje obraz rzeczywistosci tylko w określonym momencie czasu. Samo zdanie jest uproszczeniem zdania, które w całej pełni brzmi. "Dzisiaj o godz. 14.00 w Warszawie jest jasno."