|
Poniżej znajdziesz przykłady GŁUPICH lub BŁĘDNYCH POGLĄDÓW, jak brak myślenia, lenistwo czy też taka a nie inna natura zjawisk powoduje, że przestajemy widzieć prawdziwe przyczyny tego, co nas otacza.
Co najśmieszniejsze, w sumie nikomu nie zależy na tym, aby cokolwiek z idiotami zrobić - nadal na głupotę nie ma paragrafu.
Na chorobę lokomocyjną jest lekarstwo.
Owszem, jest, ale można też ćwiczyć własny zmysł równowagi. Nudności pojawiają się, kiedy narząd rónowagi w uchu środkowym wysyła bardzo dużo zmieniających się sygnałów do ośrodka równowagi w mózgu. Również oczy, i pewne komórki w mięśniach i stawach wysyłają takie sygnały, jednak O WIELE WOLNIEJ. W związku z tym następuje rozsynchronizowanie bodźców, co kończy się nudnościami, wymiotami itp.
Przeciwdziałanie: Należy ćwiczyć zmysł rónowagi i przyzwyczaić ciało do takeigo braku synchronizacji. Proste świczenie raz dziennie przez 1 miesiąc pozwoli osiągnąć 80% potrzebnej odporności. Ćwiczenia to rzeczy tak prymitywne jak: stanie na jednej nodze, kręcenie się w kółko, kręcenie głową w różne strony, robienie fikołków.
Oczywiście nikt w dobie lekarstw nie zniży się do tego i większość woli iść do kiosku po tabletkę, zamiast poświęcić czas na trening samego siebie.
Pogląd przeciwny do mojego tutaj.
Czy bać się zarażenia HIF
Zobaczcie sobie ta stronę: http://www.kobietaahiv.pl/index.php?page=3
Autor pisze, że niemożliwe jest zarażenie przez skórę, a później przytacza prawdopodobieństwo - 1 do 300:
Możliwość zakażenia HIV przy:
kontakcie przez skórę wynosi tylko - 0,32% (1 osoba na 300 się zarazi
kontakcie przez śluzówki wynosi tylko - 0,09% (1 na tysiąc)
Czyli co? Nie ma się czego obawiać?
Dziennikarz
Dziennikarstwo jest zawodem ludzi wyspecjalizowanych w tak zwanych środkach masowego przekazu, a więc w dziennikach, periodykach, telewizji, radiu itp. Jak sama nazwa wskazuje, zadaniem środków masowego przekazu jest przekazywanie masom informacji. Stąd dziennikarz jest sprawozdawcą, niczym innym. Jest specjalistą w zbieraniu, przedstawianiu i podawaniu innym informacji. Jak długo pozostaje w tej dziedzinie, jego praca jest pożyteczna i nie można mu niczego zarzucić. Ale w ciągu ostatniego wieku dziennikarze przywłaszczyli sobie inną funkcję, a mianowicie występują w roli nauczycieli, kaznodziei, moralistów. Nie tylko informują czytelników i słuchaczy o tym, co się stało, ale wydaje się im, że mają prawo pouczać ich, co powinni myśleć i czynić. A że ich poglądy są rozpowszechniane masowo, dziennikarze zajmują uprzywilejowane stanowisko, mają niekiedy istny monopol na pouczanie ludzi, co jest dobre, a co niedobre.
Wiara, że tak ma być, że dziennikarz ma prawo tak się zachowywać, że należy mu wierzyć, gdy nas poucza, jest jednym z typowych zabobonów współczesnych. Bo jeśli chodzi o pouczanie nas, dziennikarz nie ma żadnego autorytetu. Nie jest jako taki, ani specjalistą w żadnej nauce, ani autorytetem moralnym, ani przywódcą politycznym. Jest po prostu dobrym obserwatorem i umie pisać, względnie mówić. Co gorzej, sam zawód dziennikarza jest dla niego samego o tyle niebezpieczny, że musi pisać o najróżniejszych rzeczach, o których zykle niewiele wie, a w każdym razie nie posiada głębszej wiedzy. Dziennikarz jest więc niemal z konieczności dyletantem. Uważać go za autorytet, pozwalać mu pouczać innych ludzi, jak to się obecnie stale czyni, jest zabobonem.
Kiedy szukamy przyczyny szerzenia się tego zabobonu, wypada przyznać ze wstydem, że nie ma chyba innej, niż dziecinne wierzenie, że wszystko co drukowane jest prawdziwe - a zwłaszcza jeśli jest drukowane pięknymi słowami. (Józef Bocheński, Sto zabobonów)
Komunizm
Istnieją co najmniej dwa różne znaczenia nazwy "komunizm". Ich pomieszanie jest rozpowszechnionym dziś zabobonem. W pierwszym, szerokim słowa znaczeniu, komunizm to ustrój, w którym środki produkcji, wszystkie dobra, a czasem nawet kobiety są wszystkim wspólne. Wtórnie, każda ideologia, partia itd., która taki ustrój uważa za cel do osiagnięcia, nazywa się też komunizmem. W drugim, węższym znaczeniu, komunizm to tyle co całość poglądów, organizacji i praktyki rosyjskiej partii komunistycznej i związanych z nią partii podobnego typu w innych krajach. W tym drugim znaczeniu komunizm jest pojęciem znacznie bogatszym niż komunizm w znaczeniu szerokim, obejmuje bowiem; 1. ideologię, tj. marksizm-leninizm; 2. organizację partii komunistycznej i jej praktykę. Otóż ani ta ideologia, ani owa organizacja nie wchodzą w skład komunizmu w szerokim słowa znaczeniu. Ludzie, którzy mówią "Komunizm jest rzeczą piękną, ale jego urzeczywistnienie w Sowietach jest złe", używają słowa "komunizm" w dwóch znaczeniach. W szerokim tego słowa znaczeniu jest być może (choć wolno i w to wątpić) pięknym ideałem, natomiast to, co znajdujemy dziś w Związku Sowieckim i tzw. krajach socjalistycznych jest komunizmem w węższym znaczeniu, obejmuje więc takie składniki jak dyktaturę partii, dialektyczny materializm itp., nie mające nic wspólnego z komunistycznym ideałem (w szerokim znaczeniu). Do pomieszania pojęć przyczynia się tutaj okoliczność, że sami komuniści używają słowa "komunizm" w innym jeszcze znaczeniu, a mianowicie jako przeciwieństwo socjalizmu, przy czym komunizm ma być końcowym, a socjalizm pośrednim okresem rozwoju społeczeństwa w drodze do raju na ziemi. Główną przyczyną szerzenia się tego zabobonu jest celowa dezinfrmacja prowadzona przez komunistów.
Intelektualista
Człowiek, który 1. posiada pewne wykształcenie akademickie, albo podobne do akademickiego; 2. nie ma nic wspólnego z życiem gospodarczym, w szczególności nie jest robotnikiem; 3. zabiera publicznie głos i chce uchodzić za autorytet w sprawach moralności, polityki, filozofii światopoglądu. Robotnik nie jest więc intelektualistą, nawet jeśli jest geniuszem, podobnie kupiec albo profesor uniwersytetu, jak długo trzyma się swojej specjalności. Każdy z nich może jednak być niejako dokoptowany do grona intelektualistów, skoro zacznie wypowiadać się w powyżej wymienionych sprawach. Intelektalistami są najczęściej dziennikarze, literaci, artyści, ale znajdujemy wśród nich nieraz także profesorów uniwersyteckich, tych mianowicie, którzy podpisują zbiorowo manifesty społeczno--polityczne i moralne.
Zabobon dotyczący intelektualisty - a chodzi o bardzo gruby zabobon - polega na mniemaniu, że intelektualiście przysługuje jako takiemu autorytet w dziedzinie etyki, polityki i poglądu na świat. Wskutek rozpowszechnienia tego zabobonu intelektualiści odegrali i nadal odgrywają rozstrzygającą rolę w życiu społeczeństw. To oni m. in. kierowali wieloma rewolucjami, które - wbrew panującym przesądom - były nimal zawsze dziełem nie mas ludowych, ale intelektualistów.
Że jest to zabobon, nie potrzeba dowodzić, bo wierzenie w autorytet intelektualisty jest dosłownie na niczym nie oparte. Tak np. profesor wykładający historę nowożytną jest zapewne autorytetem (epistemicznym) gdy chodzi o rewolucję francuską, ale nie jest w dziedzinie użytkowania energii atomowej. Skoro więc taki profesor podpisuje razem z kolegami wyspecjalizowanymi w ceramice chińskiej, zoologii, względnie w rachunku prawdopodobieństwa deklaracje, dotyczące tej energii, popełnia jaskrawe nadużycie autorytetu, tym gorsze, że wywołuje wrażenie, iż to sama "nauka" się wypowiada.
Jedną z przyczyn powstania tego zabobonu jest brak zaufania we własny zdrowy rozsądek ze strony zwykłych pracowników, a także mir, jakim jest otoczana nauka, sztuka itd. - mir, który się niesłusznie przenosi na intelektualistów.
Autorytet
Wokoło autorytetu powstało kilka groźnych zabobonów. Aby zrozumieć ich przewrotność, wypada przede wszystkim wyjaśnić znaczenie nazwy "autorytet". Mówimy, że jeden człowiek jest autorytetem dla drugiego w pewnej dziedzinie dokładnie wtedy, kiedy wszystko, co należy do tej dziedziny i zostało przez pierwszego podane z naciskiem do wiadomości drugiego (np. w postaci nauki, rozkazu itp.) zostaje przyjęte, uznane przez tego ostatniego. Istnieją dwa rodzaje autorytetu: autorytet znawcy, specjalisty, nazywany uczenie "epistemicznym" i autorytet przełożonego , szefa, zwany "autorytetem deontycznym" . W pierwszym wypadku ktoś jest dla mnie autorytetem wtedy i tylko wtedy, kiedy mam przekonanie, że daną dziedzinę zna lepiej ode mnie i mówi prawdę. Einstein jest np. autorytetem epistemicznym w fizyce dla mnie, nauczyciel w szkole autorytetem epistemicznym w geografi dla uczniów tej szkoły itd. Autorytetem deontycznym jest natomiast dla mnie ktoś dokładnie wtedy, kiedy jestem przekonany, że nie mogę osiągnąć celu, do którego dążę, inaczej, niż wykonując jego rozkazy. Majster jest autorytetem deontycznym dla robotników w warsztacie, dowódca oddziału dla żołnierzy itd. Autorytet deontyczny rozpada się dalej na autorytet sankcji (gdzie autorytet ma inny cel niż ja, ale słucham jego rozkazów z obawy kary) i autorytet solidarności (gdzie obaj mamy taki sam cel - jak np. marynarze mają ten sam cel co kapitan statku w niebezpieczeństwie).
1. Pierwszym zabobonem odnoszącym się do autorytetu jest mniemanie, że autorytet sprzeciwia się rozumowi. W rzeczywstości posłuch autorytetowi jest często postawa nader rozsądną, zgodną z rozuemem. Kiedy np. matka mówi dziecku, że istnieje wielkie miasto zwane "Warszawą", dziecko postępuje nader rozmnie , kiedy to uznaje za prawdę. Podobnie pilot postępuje rozumnie, kiedy wierzy meteorologowi, pouczającemu go, że w tej chwili jest w Warszawie wysokie ciśnienie i wiatr z zachodu 15 węzłów - jako że wiedza autorytetu jest w obu przypadkach większa niż wiedza dziecka, względnie pilota. Co więcej autorytetu używamy nawet w nauce. Aby się o tym przekonać wystarczy zwrócić uwagę na obszerne biblioteki stojące w każdym instytucie naukowym. Książki w tych bibliotekach zawierają najczęściej referaty wyników naukowych osiągniętych przez innych naukowców - a więc wypowiedzi autorytetów epistemicznych. Podobnie bywa, że posłuch autorytetowi, np. kapitana statku, jest postawą najzupełniej rozsądną. Twierdzenie że istnieje zawsze i wszędzie przeciwieństwo między autorytetem a rozumem jest zabobonem.
2. Drugi zabobon związany z autorytetem to przekonanie, że istnieją autorytety, że tak powiem, powszechne, to jest ludzie, którzy są autorytetami we wszystkich dziedzinach. Tak oczywiście nie jest - każdy człowiek jest autorytetem w jakiejś określonej dziedzinie, albo w paru dizedzinach, ale nigdy we wszystkich. Einstein na przykład był niewątpliwym autorytetem w dziedzinie fizyki, ale bynajmniej nie w dziedzinie moralności, polityki albo religii. Niestety uznawanie takich powszechnych autorytetów jest zabobonem bardzo rozpowszechnionym. Kiedy na przykład grono profesorów uniwersyteckich podpisuje zbiorowo manifest polityczny, zakłada się, że czytelnicy będą ich uważali za autorytety w dzidzinie polityki, któryni oczwiście obni nie są - a więc coś w rodzaju uznania autorytetu powszechnego uczonych. Bo ci uczeni są zapewne autorytetami w dzidzinie rewolucji francuskiej, ceramiki chińskiej albo rachunku prawdopodobieństwa, ale nie w dziedzinie polityki - i nadużywają przez takie oświadczenie swojego autorytetu.
3. Trzecim szczególnie szkodliwym zabobonem jest tutaj pomieszanie autorytetu deontycznego (szefa) z autorytetem epistemicznym (znawcy). Wielu ludzi mniema, że kto ma władzę, a więć jest autorytetem deontycznym, jest tym samym autorytetem epistemicznym i może pouczać podwładnych, np. o astronomii. Piszący te słowa był kiedyś świadkiem "wykładu" wygłoszonego przez wyższego oficera i ignoranta w tejże astronomii, a to wobec oddziału, w którym był strzelec, docent astronomii. Ofiarą tego zabobonu padają nieraz nawet ludzie wybitni, tak np. św. Ignacy Lojola, założyciel zakonu jezuitów, w słynnym liście do ojców portugalskich, w którym domaga się od nich, by "poddawali swój rozum przełożonemu", a więc autorytetowi czysto deontycznemu. |
Gavagai.pl
