PRAWDA I ZNACZENIE

Problem: jak zmaczenia zdań zależą od znaczenia słów. Wg jednej propozycji, należy zacząć od przypisania każdemu słowu zdania pewnego bytu jako znaczenia. W zdaniu "Teajtet lata" przypisuje się słowy "Teajtet" teajteta, a własność latania słowu "lata". Powstaje w tym miejscu problem, w jaki sposób znaczenia takie konstytuują znaczenie zdania. Wydaje się bowiem, zę takie podejście prowadzi do regressus ad infinitum.
Frege usiłował uniknąć tego problemu twierdząc, że byty odpowiadające predykatom są :"nienasycone" czy "niekompletne" w przeciwieństwie do bytów odpowiadających nazwom. Rozwiązanie Fregego polega na tym, aby potraktować predykaty jako szczególny przypadek wyrażeń funkcyjnych, a zdania jako szczególny przypadek złożonych terminów jednostkowych. Jeśli jednak będzie się identyfikowac znaczenie terminu z jego odniesieniem, pojawi się trudność, będąca konsekwencją przyjęcia przesłane: że logicznie równoważne terminy jednostkowe mają to samo odniesienie, i że termin jednostkowy nie zmienia swojego odniesienia, gdy jakiś jego termin składowy zostanie zastąpiony innym, o tym samym odniesieniu. Z tego wynika, że dwa zdania o tej samej wartości logicznej mają to samo odniesienie. jeśli jednak znaczenie zdania jest jego odniesieniem, to wszystkie zdania o tej samej wartości logicznej są synonimiczne - co jednak trudno zaakceptować.
Wg holistycznej wizji znaczenia, znaczenie zdania zależy od struktury tego ostatniego, i jeśli rozumiemy znaczenie każdego członu struktury tylko przez abstrakcję z oółu zdań w których on wystęuje, to możemy podać znaczenie dowolnego zdania (czy słowa) tylko, gdy podajemy znaczenie każdego zdania (czy słowa) w tym języku. Frege twierdził, że tylko w kontekście zdania słowo ma znaczenie. Można by zatem dodać, że tylko w kontekście języka zdanie (a zatem i słowo) ma znaczenie.

(T) s jest T wtw. , gdy p (konwencja T Tarskiego)

Teoria znaczenia dla języka L pokazuje, w jaki sposób znaczenia zdań zależą od znaczenia słów, jeśli zawiera (rekursywną) definicję prawdy w L.
Związek między definicją prawdy Tarskiego a pojęciem znaczenia jest następujący: definicja działa poprzez podanie koniecznych i wystarczających warunków prawdziwości każdego zdania,a to oznacza podanie w pewiens posób znaczenia tego zdania; jeśli się zna schematyczne pojęcie prawdy dla danego jezyka, to wie się, co znaczy - dla dowolnego zdania - być prawdziwym, a to z kolei jest (w pewnym sensie) równoważne z rozumieniem tego jezyka.

Zgodność z faktami.

Zdanie prawdziwe to zdanie zgodne z faktami. Cecha bycia prawdą ma być objaśniona przez wskazanie na relację między zdaniem, a czyms innym. Jest to korespondencyjna teoria prawdy. Główną trudnosć w tym przypadku stanowi znalezienie pojęcia faktu.
Wg Davidsona prawdę można wyjaśnić poprzez odwołanie się do relacji między językiem a światem. W jego obronie korespondencyjnej teorii prawdy kluczową rolę pełni semantyczna teoria prawdy Tarskeigo. Davidson podejmuje próbę eleminacji zwrotów takich jak: "prawdą jest, że...", "jest prawdziwe...".
Zdanie: (1) "Stwierdzenie, że językiem oficjalnym wyspy M jest francuski, jest prawdziwe." jest równoważne zdaniu: "Językiem oficjalnym wyspy M jest francuski."
Słowa otaczające zdanie podrzędne reprezentują identycznośćiową funkcję prawdziwościową o tym samym znaczeniu, co podwójna negacaj. Nie jest tak jednak w przypadku zdania "twierdzenie Pitagorasa jest prawdziwe", chociaż można przełożyć je na zdania w rodzaju zdania (1).

(p)(stwierdzenie, że p = twierdzenie Pitagorasa p)
Można również traktować zwrot "jest prawdziwe" jako właściwy predykat.

Davidsonowi nie udało się znaleźć zadowalającej teorii na poparcietezy o redundacncji orzekania prawdziwości o zdaniach.

   Twierdzi się, że zgodnosć z faktami czyni zdania prawdziwymi. Jednakże, jeśli jakieś stwierdzenie zgodne jest z faktem opisanym przez wyrażenie o kształcie "fakt, że p", to jest ono zgodne z faktem opisywanym przez wyrażenie "fakt, że q", o ile albo 1) zdania, które zastępują "p" i "q" sa logicznie równoważne, albo 2) "p" różni się od "q" tym tylko, że pewien termin indywiduowy został zastąpiony przez termin koekstensywny.
Stwierdzając, że s zgodne jest z faktem, że t, gdzie "s" i "t" sa dowolnymi zdaniami prawdziwymi, okazuje się w ten sposób, że istnieje dokłądnie jeden fakt - Wielki Fakt.

Mówienieo faktach redukuje się do orzekania prawdziwości w kontekstach - to redundancyjna teoria faktów.
Zdaniem Davidsona musimy zrezygnować z mówienia o zdaniach i prawdziwości, a aza to musimy powiedizeć o czasie wypowiadania zdania i i osobie wypowiadającego. Prawdziwość w danym języku naturalnym nie jest cechą zdań. Jest relacją między zdaniami, mówiącymi i momentem czasu. Teorie prawdy muszą zatem definiować trójargumentowy predykat "T(s,u,t)".
Każda konkretyzacja schematu będzie prawdą o prawdzie, gdy "s" zastąpi się opisem zdania w języku naturalnym, a "p" zdaniem podającym warunki, pod którymi opisane zdanie jest prawdziewe:

(7) Zdanie s jest prawdziwe dla mówiącego w chwili t wtw., gdy p

schemat ten pełni analogiczną rolę w języku naturalnym do konwencji T Tarskiego w języku sztucznym. Dostarcza sprawdzianu adekwatności teorii prawdy. Gdyby zbiór zdań oznajmujących języka polskiego zawierał skończoną liczbę zdań elementarnych i ich prawdziwościowe kombinacje, możnaby podać rekurencyjną charakterystykę prawdy przez sformułowanie zdania o kształcie (7). Nie jest to możliwe, gdy dopuścimy budowanie predykatów o dowolnej złożoności za pomoca zmiennych i spójników jak przy kwantyfikacji i tworzeniu złożonych terminów indywiduowych.
Tarski definiuje prawdziwość za pomocą spełneinia. Bycie prawdziwym zostaje wyjaśnione w terminach relacji między językiem a czymś innym - to korespondencyjna teoria prawdy. " 's' jest spełnione przez wszystkie funkcje" nie ma dokładnie tego samego znazcenia, które Davidson wiąże z "s jest zgodne z faktami". Mają one jednak coś wspólnego: próbują wyrazić relację między jezykiem a światem i sa równoważne zwrotowi "s jest prawdziwe".

Niepowodzenie korespondencyjnych teorii prawdy opartych na pojęciu faktu wywozdą się ze wspólnego źródła: z pragneinia zawarcia w tym, do czego odnosi się zdanie prawdziwe nie tylko do przedmiotów "o których" jest to zdanie, ale także wszystkiego, co w tym zdaniu o nich się mówi.

Semantyka dla języków naturalnych

Teoria semantyki języka naturalnego dąży do podania znaczenia każdego wyrażenia sensownego. Zdaniem Davidsona teoria prawdy jakiegoś języka naturalnego powinna podawać znaczenia wszystkich wyrażeń niezależnie znaczących na podstawie analizy ich struktury.
Przez teorię prawdy rozumie on zbiór aklsjomatów, z których wynika dla każdego zdania w tym języku sformułowanie warunków, przy których zdanie to jest prawdziwe. Teoria musi dostarczyć metody rozstrzygania w przyapdku dowolnego zdania, jakie jest jego znacznie, wynikające z danej teorii sformułowania warunków prawdziwości poszczególnych zdań i posugiwały się tymi samymi pojęciami, co zdania, których warunki prawdziwości formułują.

Davidson pragnie podać rekursywną teorię prawdy jakiegoś języka, czyli pokazać, że składnia tego języka daje się sformułować przynajmniej w tym sensie, iż każde prawdziwe wyrażenie daje się zanalizować jako utworzone z pewnych elementów (słownika).

W obronie konwencji T

Ponieważ T-zdania (np. "Zdanie 'dziś w nocy widać milion gwiazd' jest prawdziwe wtw., gdy dziś w nocy widac milion gwiazd.") są w sposób oczywisty prawdziwe, niektórzy filozofowie uważali, że pojęcie prawdy w odniesieniu do zdań ejst czymś banalnym.
T-zdania pokazują jednak jak obejść się bez predykatu prawdziwości.Można jednak wykorzystać jedo zdefiniowania własności bycia predykatem prawdziwości: predykatem prawdziwości jest każdy predykat, który czyni wszystkie T-zdania prawdziwymi.

INTERPRETACJA RADYKALNA

Gdy naszym celem jest interpretacja języka, metoda przekładu zajmuje się niewłaściwym tematem;relacją między dwoma językami, podczas gdy tym, o co chodzi, jestinterpretacja jednego języka, oczywiście w innym języku. W ogólnym przypadku teoria przekłądu angażuje trzy języki: przedmiotowy, podmiotowy i metajęzyk (język z którego, język na który tłumaczymy i język teorii, która mówi, które wyrażenia języka podmiotowego są przekłądami jakich wyrażeń języka przedmiotowego.)
Teorię interpretacji języka przedmiotowego można uważać za rezultat połączenia teorii interpretacji znanego języka, która odsłania jego strukturę, oraz systemu przekładu z nieznanego języka na znany - wszelkei odwołania do znanego języka sa zatem neipotrzebne. Taką teorią jest teoria prawdy Tarskiego

s jest prawdą (w języku przsedmiotowym) wtw., gdy p.

DAVIDSON

Argument Slingshot

Problem ze znaczeniem zdań

1. znaczenie zdania nie jest „sumą” wyrażeń

2. wszystkie zdania prawdziwe nie mogą mieć tego samego odniesienia

3. z samej gramatyki i słownika nie stworzy się semantyki (zdania intensjonalne)

Semantyka

Jeśli wymagamy od teorii znaczenia, żeby była teorią zawartości informacyjnej (a nie tylko wewnątrzjęzykową), to musi ona definiować znaczenie w terminach warunków prawdziwości zdań.

„S” znaczy, że p (= „s” jest prawdziwe wtw p – podstawienia konwencji T)

s – zdanie , p – przekład zdania

Dobra teoria powinna dla każdego zdania języka generować podstawienia T-równoważności

Teoria znaczenia budowana na teorii prawdy (definicja znaczenia przy przyjęciu pojęcia prawdy)

Znaczenie jako warunki prawdziwości (Davidson)

- uwzględnia twórczy charakter kompetencji językowej

- podaje skończony mechanizm generowania potencjalnie nieskończonej liczby zdań (aksjomaty, reguły)

Amorficzna struktura języków naturalnych

Problem uniwersalności – jak budować teorię prawdy dla języka, jeśli jest on uniwersalny? (wieloznaczność, okazjonalność)

Interpretacja radykalna – teoria interpretacji obcego języka

Weryfikacja warunków prawdziwości (w odpowiednich okolicznościach)

Ale – znaczenie może być inne

Żeby interpretacja była możliwa, należy założyć podobieństwo przekonań (racjonalność) - zasada życzliwości

TEORIE ZNACZENIA:

1. Teorie reifikujące

   1. Teorie idealistyczne (Frege) - znaczenia jako byty abstrakcyjne

      1. Ciąg znaków ma znaczenie, gdy stoi za nim pewien byt abstrakcyjny – sens

      2. 2 ciągi są równoznaczne, gdy mają ten sam sens

         1. problemy:

            1. wartość eksplanacyjna teorii

            2. niejasny status ontyczny znaczeń („mnożenie bytów”)

            3. problem epistemologiczny – w jaki sposób poznajemy znaczenia?

            4. Jak znaczenia „łączą się” z wyrażeniami?

2. teorie mentalistyczne (Locke) - znaczenie jako byt mentalny

   1. rozumieć znaczenie wyrażeń to skojarzyć z nim jakąś ideę mentalną, wyobrażenie

      1. problemy

         1. problem intersubiektywności (komunikowanie znaczeń)

         2. wyrażenia mentalne stojące za niektórymi rodzajami wyrażeń (spójniki)

         3. konkretność vs. ogólność wyrażeń

3. Znaczenie jako odniesienie

   1. Frege – odniesieniem zdań wartość logiczna

      1. Problemy

         1. synonimiczność wyrażeń prawdziwych/fałszywych (Slingshot)

   2. Wittgenstein – semantyki sytuacyjne

      1. Znaczenie utożsamiane z odniesieniem, traktowanym jako sytuację

         1. problemy

            1. problem faktów negatywnych

            2. problem identyfikacji faktów

4. Znaczenie jako warunki prawdziwości (Davidson)

   1. Uwzględnia twórczy charakter kompetencji językowej

   2. Wyjaśnia generatywność języka

5. Znaczenie jako użycie (Ajdukiewicz, Wittgenstein II)

6. Nihilizm znaczeniowy (Quine)

   1. Nie ma czegoś takiego, jak znaczenie

7. Teorie konotacyjne (tylko dla nazw)

   1. Znaczenie wiązką cech